رضاى خداوند مطلوب اعلى در اين فصل از مناجات ، استقرار ابدى در آستان رضاى خداوند متعال است . قرآن مجيد ، رجوع و سلوك إلى اللّه سبحانه را معلّق و مشروط به رضا كرده و فرموده : « ارجعى إلى ربك راضية مرضية » « 1 » يعنى نفس به رجوع و سلوك إلى اللّه تعالى ، مشروطا به حال رضا ، مأمور است و بديهى است آن نفسى كه فاقد اين شرط است ، از رجوع به پروردگار و لقاى حضرتش محجوب است و مىتوان گفت كه اين خطاب الهى در قوّهء اين تعبير است كه راهى براى نفس در رجوع إلى اللّه - عزّ و جلّ - نيست ، مگر به معيّت رضا از حقتعالى و رضاى حق تعالى از وى ، و تلبّس به رضا از طرفين شرط رجوع به پروردگار و لقاى آن حضرت است . رضا از ما ، موافقت نفس با امرى از امور است بدون هيچ تنافر و كراهتى نسبت به آن ، و رضاى عبد از خداى تعالى ، كراهت نداشتن نسبت به احكام تشريعى و افعال تكوينى او و كلمهء جامع : خوشايندى قضا و قدر حقتعالى در نفس وى . و امّا رضاى خداى تعالى كه از اوصاف فعليّه اوست ، به اين معناست كه با عبد معاملهء راضى را انجام مىدهد ، و رحمت و نعمت خويش را به وى نازل مىكند و در صورت عصيان عبد ، ممكن است

--> ( 1 ) فجر - 28 .